کلمات و واژه‌ها در شعر حجت عباسی حالا دیدنی و لمس پذیر شده‌اند.
او به مردم نگاه جدی‌تری دارد، دنیا را با عینکی متفاوت می‌بیند و از رفتارهای عمومی مردم، سوژه‌های خوبی برای نوشتن بیرون می‌کشد.
او معتقد است هیچگاه نمی‌توان به انتهای مقصد نوشتن رسید ولی همواره می‌توان در مسیر بود و نوشت.
حجت عباسی به سادگی می‌نویسد و مفهوم‌های زیادی می‌آفریند.
او عاشق خانواده، چای و ماه است و این عشق را می‌توان به وضوح در اشعارش لمس کرد.
وقتی می‌گوید:

مرا به بودنت عادت نده
می‌روی
و من می‌مانم و یک نقطه
زیر بار علامت سوال….

زیبایی و تشبیه به اوج می‌رسد.

یا وقتی می‌نویسد:

خانه یعنی؛
کسی منتظرت باشد
هرچه به‌جز این
تعریفی از سلول انفرادی ست….

به سادگی و اما زیبایی هر چه تمامتر به “خانه” هویت و معنا می‌بخشد.
از جناب عباسی بابت اعتماد و سپردن کار چاپ کتابشان به انتشارات بانوی کاغذی صمیمانه سپاسگزاری می‌کنم.
پیشنهاد می‌کنم کتاب جدید ایشان را تهیه کنید و لذت ببرید.
با تشکر

 آرزو انصاری

 مدیریت انتشارات بانوی کاغذی